Często próbujemy racjonalizować zło i za wszelką cenę znaleźć logiczne „dlaczego”. Czy profiler dopuszcza scenariusz, że żadnego racjonalnego motywu po prostu nie było?

Nigdy nie ma przestępstwa bez motywacji. Nawet jeśli śledczy mają trudność z jego ustaleniem, nie istnieje czyn bez motywu. W kryminalistyce mamy jednak niezwykle też pojemną kategorię: motywację psychopatologiczną. Wynika ona z głębokich zaburzeń ze spektrum psychoz, w tym schizofrenicznych. Jeśli ktoś uważa, że ma misję ratowania świata przed szatanem, to w kategoriach prawnych może być niepoczytalny, ale motyw ma – jest nim owe urojone posłannictwo. Warto obalić mit: niepoczytalność nie wyklucza chłodnego przygotowania i kontroli nad przebiegiem zbrodni. W tym przypadku najpewniej mamy do czynienia z polimotywacyjnością – splotem kilku nakładających się pobudek.

Jak długo dojrzewa taki plan? Czy z analizy profili sprawców wyłania się jakaś reguła – mówimy o impulsie, tygodniach czy raczej latach metodycznych przygotowań?

Nic w ludzkim zachowaniu nie bierze się znikąd. Życie to łańcuch przyczynowo-skutkowy. Dziś widzimy jedynie ostatnie, krwawe ogniwo: zabójstwo rodziny i strzelaninę na Rynku. Jednak w okresie dzieciństwa i dorastania takich osób niemal zawsze występują wyraźne sygnały ostrzegawcze.

W literaturze przedmiotu wskazuje się na wczesne zaburzenia zachowania, często maskowane lękiem, wycofaniem lub stanami depresyjnymi. U części z nich rozwija się osobowość antyspołeczna – potocznie zwana psychopatią albo rys schizoidalny. To ludzie zamknięci w sobie, wyobcowani. Wiedzą, że otoczenie nie zaakceptuje ich mrocznych fascynacji, więc przestają się uzewnętrzniać. Pozornie cisi, wewnątrz budują potężny ładunek nienawiści do świata.

Sprawca miał na sobie kamizelkę kuloodporną, hełm, quasi-wojskowy rynsztunek. Czy to oznacza, że zamierzał przetrwać tę strzelaninę i uciec, czy raczej szedł na śmierć?

Fakt, że założył kamizelkę kuloodporną, dowodzi, że w pełni kalkulował ryzyko utraty życia. Chciał maksymalnie wydłużyć czas swojego działania – wiedział, że ochrona balistyczna pozwoli mu oddać więcej strzałów, zanim powstrzyma go policja.

Czy liczył na ucieczkę? Nie można wykluczyć u niego narcystycznego poczucia omnipotencji. Mógł wierzyć, że jest ponad systemem i uda mu się zniknąć. Kluczowe odpowiedzi przyniesie zabezpieczony przez prokuraturę sprzęt: laptopy, twarde dyski, historia wyszukiwań, a także emblematy i naszywki na jego mundurze. One zdradzą, jakimi ideologiami nasiąkał, jakimi postaciami się fascynował i czy jego zachowanie nosiło znamiona fascynacji skrajnym autorytaryzmem, kultem siły czy rasizmem.

Zwróciła pani uwagę na dom rodzinny. W mieszkaniu zabezpieczono aż 11 sztuk broni, w tym karabinki typu AR-15. Czy to normalne u pasjonata strzelectwa?

Znam wielu odpowiedzialnych strzelców sportowych i myśliwych, ale sytuacja, w której w lokalu mieszkalnym gromadzi się tak pokaźny arsenał bojowy, a broń staje się osią życia całej rodziny, powinna zapalać czerwone światło. Sąsiedzi wspominali o wyjazdach w pełnym oporządzeniu taktycznym, o mundurze podarowanym na 18. urodziny.

Lata badań kryminologicznych bezsprzecznie dowodzą: stały, nienaturalny kontakt z niebezpiecznymi narzędziami i militarna fiksacja silnie korelują z tendencjami do zachowań agresywnych.

To, co teraz stworzą biegli, to postmortalny portret psychokryminalny. Zbiorą dane z sekcji zwłok, analizy nośników cyfrowych, zeznań świadków, nauczycieli, sąsiadów, historii medycznej. Zrekonstruują jego linię życia. I ta praca jest absolutnie fundamentalna nie po to, by zaspokoić ciekawość, ale by wyciągnąć wnioski systemowe.

Musimy precyzyjnie zdefiniować tzw. czerwone flagi – moment, w którym niepokojące przekonania czy zaburzenia nastroju przestają być tylko dziwactwem, a zaczynają dryfować w stronę zbrodni. To wiedza, która musi trafić do wydziałów postępowań administracyjnych policji, do psychiatrów i psychologów orzekających o pozwoleniach na broń. Badania nie mogą być formalnością. Pytajmy o hierarchię wartości, badajmy jego stosunek do otoczenia, jak działa w sytuacjach konfliktowych, stresowych, jak postrzega i ocenia stosowanie przemocy, szczególnie fizycznej. Kiedy do rąk człowieka niestabilnego emocjonalnie trafia broń, jego agresja przestaje być groźbą – staje się wyrokiem śmierci dla niewinnych ludzi.

https://kobieta.wp.pl/profilerka-o-zamachowcy-z-krakowa-trzeba-stawiac-hipotezy-nieoczywiste-7349149746297280a

Profilerka twierdzi, że „U części z nich rozwija się osobowość antyspołeczna – potocznie zwana psychopatią albo rys schizoidalny.” sugerując nie wprost wpływ czynników środowiskowych na powstawanie tych anomalii.

Te anomalie, mimo systemowym starań ukrywania ich podłoża – zaszufladkowanie jako osobowość antyspołeczna, tworzenie przez schizoidów (psychopatów schizoidalnych) ideologii, które ukrywają ich odmienne od ludzkich natury, ideologii którymi potem prane są systemowo ludzkie mózgi czy to na przymusowych szkoleniach politycznych czy dobrowolnie w miejscach kultów religijnych, są dziedziczne.

I psychopatów – osobników z psychopatycznym, nie ludzkim, podłożem instynktowym jest globalnie na świecie 4.5% a nie mityczny 1%.

W Polsce jest ich min. 7% i można ich znaleźć zarówno wśród tokarzy, jak i policjantów (policjant znajduje się w TOP10 wybieranych przez psychopatów zawodów).

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/49378/psychopaci-sa-wsrod-nas